مرغ دل یک بام دارد دو هوا
گه مدینه میرود گه نینوا
این اسیر بند قاف و شین و عین
گاه می گوید حسن گاهی حسین
میپرد گاهی به گلزار بقیع
می نشیند پشت دیوار بقیع
می نهد سر بر سر زانوی دین
اشک ریزان در غم بانوی دین
عرضه میدارد که ای شهر رسول
در کجا مخفی بود قبر بتول
از تمام نخلها پرسیده ام
آری اما پاسخی نشنیده ام
یا امیر المؤمنین روحی فداک
آسمان را دفن کردی زیر خاک ؟
آه را در دل نهان کردی چرا ؟
ماه را در گل نهان کردی چرا ؟
یا علی جان تربت زهرا کجاست ؟
یادگار غربت زهرا کجاست ؟
تا ز نورش دیده را روشن کنم
بر مزارش شعله ها بر تن کنم
آه از آن ساعت که آتش در گرفت
جام را از ساقی کوثر گرفت
یاد پهلویش نمازم را شکست
فرصت راز و نیازم را شکست
آه زهرا تا ابد جاری بود
دست مولا تشنه یاری بود
چون علی شد بی کس و بی همنفس
گفت یا زینب به فریادم برس
بنده به مولی گفت:
پر کن دوباره کیل مرا ایها العزیز
دست من و نگاه شما ایها العزیز
رو از من شکسته مگردان که سال هاست
رو کرده ام به سمت شما ایها العزیز
جان را گرفته ام به سر دست و امدم
از کوره راه بالا ایها العزیز
وادی به وادی امده ام از درت مران
واکن دری به روی گدا ایها العزیز
چیزی که از بزرگی تو کم نمی شود
این کاسه را فاوف لنا ایها العزیز
ما جان و مال باختگان را رها مکن
بگذار بگذرد شب ما ایها العزیز
خالی تر از دو دست من این چشم خالی است
محتاج یک نگاه تو ام ایها العزیز
مولی فرمود:
هر روز پر كرده ام كیل ترا ایها العبید
دست مرا ندیده اید ایها العبید
روی عزیز به روی شما بود و عهد شكستید
رو كرده اید به سمت من ایها العبید؟
جان را به سر دست مگیر و فقط ببین
تنها منم نه شما ایها العبید
هر روز سر به تك تك دوستان می زنم
بوی شكوفه های یاس را كه می شنود ایها العبید؟
خالی تر از دو چشم تو این لشكر تهیست
هل من ناصر ینصرنی ایها العبید
